Boemerang Zeeuw

Onderstaande tekst is een artikel uit het Magazine Zeeland in de Praktijk. Tekst door Nelleke Launspach. Fotografie door Rem van den Bosch (copyright).

 

De 47-jarige Annegien Van den Boomgaard is een ‘boemerang-Zeeuw’. Ze vertrok ooit uit haar geboorteprovincie, maar besloot in 2007 terug te keren. Ze groeide zelf op in Wemeldinge, vond haar levenspartner tijdens een stapavond in Goes, ging geneeskunde studeren in Maastricht om daarna een carrière op te bouwen bij een zorgverlener in Eindhoven. En al die jaren, ondanks drie kinderen, een grote vriendenkring en een fraai huis, blijft de kustprovincie trekken. Terug naar Zeeland of niet?

 

Wat heb je gestudeerd?

‘In Maastricht heb ik geneeskunde gestudeerd en heb vervolgens de specialisatie ouderengeneeskunde gedaan. Na mijn afstuderen heb ik een aantal jaren met veel plezier in Eindhoven gewerkt en gewoond. Ook mijn man is een Zeeuw, hij is makelaar.’

 

Wat was voor jullie de reden om terug te keren?

‘We hebben allebei een fijne jeugd gehad in de omgeving van Goes. We wilden ook onze kinderen die ruimte en vrijheid geven. We hebben er samen goed over gesproken, want in Eindhoven hadden we fijn werk en een druk sociaal leven. Onze kinderen – we hadden er toen drie en de oudste was vijf jaar – hadden hun vriendinnetjes en vriendjes. Toch hebben we in 2007 de stap genomen en zijn we naar Middelburg verhuisd.’

 

Hoe is die stap bevallen?

‘We gingen ervan uit dat het leven in Middelburg een stuk stiller zou worden. Dat bleek genuanceerder te liggen. Er zijn veel studenten en toeristen in Middelburg die de stad supergezellig maken. Tegelijkertijd is het hier rustig genoeg om kinderen alle vrijheid te geven. Inmiddels hebben we zes kinderen en de jongsten, een tweeling, zijn negen jaar. Zij kunnen gewoon door de stad struinen met hun vriendjes zonder dat ik me daar zorgen over hoef te maken.’

 

Had je vooraf bedenkingen?

‘Zeker! We vroegen ons af of het niet te rustig zou zijn en afstanden te groot. Maar naast de gezelligheid van de stad zijn er ook veel geweldige festivals en evenementen. Zo gaan we jaarlijks naar Concert at Sea aan de Brouwersdam. En dan heb je nog Film by the Sea in Vlissingen en het Zeeland Nazomerfestival. Allemaal bijzondere festivals die elkaar opvolgen. We gaan ook geregeld naar Amsterdam of Eindhoven, met of zonder de kinderen. Pas zijn wij nog doordeweeks in Paradiso naar een concert geweest. We reden rond half zes weg, geen files te bekennen, en even na middernacht waren we weer thuis. Dat gaat zo makkelijk. Waar we nog meer van genieten dan ik vooraf had kunnen bedenken zijn de zee en het strand. We gaan regelmatig uitwaaien op het strand, ook na het werk. Een uurtje lopen met de hond, even bij een strandtent wat drinken. Dat is echt heerlijk. De kinderen houden ook van het water. Ze zijn net weer terug van een zeilkamp aan het Veerse Meer.’

 

En qua werk, konden jullie beiden direct aan de slag?

‘Mijn man heeft zijn makelaarskantoor naar Middelburg verplaatst, in feite is hij dus opnieuw begonnen. Via wat omwegen kwam ik bij zorgorganisatie SVRZ in dienst. Als specialist ouderengeneeskunde ben ik de huisarts voor de bewoners van locatie ’t Gasthuis. Dat is werk waarin ik echt een band met mensen kan opbouwen. Ik kan mijn eigen agenda indelen en heb de tijd voor de patiënten. ’t Gasthuis is een van de drie locaties van SVRZ waar ouderen ook kunnen revalideren. Ik ben verantwoordelijk voor de revalidatie in ’t Gasthuis wat een bijzonder stukje geneeskunde is. Het begeleiden van herstel na ziekte of ongelukken en mogelijkheden creëren zodat patiënten, vaak op leeftijd, toch weer terug naar huis kunnen. Dit uiteraard samen met ons revalidatieteam.’

 

Zou je Zeeland aanbevelen?

‘Wij zijn pas serieus gaan nadenken over verhuizen naar Zeeland toen we een gezin kregen. Daarvoor waren we gewoon bezig met onze carrière, vakanties, lekker uit eten gaan en ons sociale leven.
Het verder ontwikkelen van mijzelf en mijn carrière doe ik nog steeds, ik volg nu een aanvullende opleiding op het gebied van revalidatie. Dat is in Utrecht.

De kinderen groeien in Zeeland op met veel ruimte en vrijheid. Het is hier overzichtelijk, maar niet te klein. En juist omdat wij kinderen hebben, bouwden we via school en sportverenigingen hier snel een sociaal leven op. Ten aanzien van het werk waardeer ik de korte lijntjes tussen specialisten en huisartsen. Als ik het ziekenhuis bel, heb ik snel de juiste persoon aan de lijn omdat je elkaar toch wel kent. Het is fijn dat het allemaal zo makkelijk en gemoedelijk is maar zeker ook genoeg uitdaging op alle vlakken biedt. Voor ons is dit in elk geval een heel goede keuze geweest.’